Thursday, July 24, 2014

Opinieartikel Friesch Dagblad

Het volgende artikel stond als het goed is gisteren in het Friesch Dagblad.

Lessen uit Sarajevo
Bert de Bruin

Het overgrote deel van deze zomermaand heb ik in Europa doorgebracht. De eerste week was ik met onze jongste zoon in Nederland, waar we vooral enkele van de prachtige musea die Nederland rijk is bezocht hebben. Voor een zevenjarige heeft hij een buitengewone belangstelling voor kunst. Hij wilde aan het einde van de week bij opa in Leerdam blijven, omdat hij Nederland zo leuk vond. En dat was nog voordat hij wist dat hij een paar dagen na thuiskomst na een luchtalarm de beveiligde kamer in ons huis moest opzoeken, samen met mijn vrouw en onze twee andere kinderen. De laatste drie konden zich nog goed de Tweede Libanonoorlog (2006) herinneren, toen we, na zes dagen in de ‘bunker’, voor vijf weken naar Nederland vluchtten.
De dag na onze thuiskomst vloog ik terug naar Europa, dit keer naar Wenen. Ik heb de afgelopen twee weken een lerarenseminar bijgewoond in Wenen, Zagreb, en Sarajevo. Al weer enkele jaren brengt Centropa, een in Wenen gebaseerde organisatie, ruim tachtig leraren uit twintig verschillende landen bij elkaar om ideeën op te doen en uit te wisselen voor gezamenlijke klasprojekten, gebaseerd op de door Centropa verzamelde levensverhalen van oudere Joden uit Midden en Oost Europa. Dit jaar waren Wenen en Sarajevo uitgekozen vanwege de honderdste herdenking van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, een oorlog die de toon voor de hele vorige eeuw zette, en waarvan de invloed tot vandaag de dag gevoeld kan worden. Zelf heb ik twee projekten opgezet waarbij leerlingen - door middel van Centropa-videos over Joodse kinderen die Europa ontvluchtten in 1938-1939 en over de Bosnische oorlog en de liefdadigheidsorganisatie van de Joodse gemeenschap in Sarajevo die Joden, moslims en christenen tijdens die oorlog hielp overleven – zich in de situatie van vluchtelingen inleven, en leren hoe essentieel de strijd voor mensenrechten is.
Aanvankelijk dacht ik eraan om meteen terug naar Israël te vliegen, maar al snel bleek dat de raketbeschietingen richting Haifa en het noorden ‘slechts’ incidenten waren, en dat Libanon en Hezbollah niet in een escalatie geïnteresseerd waren. Mijn vrouw stelde me gerust en zei dat in Haifa en het noorden van Israël het leven gewoon doorging. Wel hebben zij en de kinderen de afgelopen twee weken bij mijn schoonmoeder gelogeerd, om toch vooral bij elkaar te zijn. Je weet maar nooit tenslotte. Ik voelde me schuldig – vanwege mijn gezin, maar nog meer omdat ik wist dat de mensen in het zuiden van Israël en de omgeving van Tel Aviv doormaakten wat ons in 2006 na een week onze biezen deed pakken, en dat de arme mensen in Gaza het nóg beroerder hadden – maar ben uiteindelijk toch met Centropa in Wenen gebleven, en via Zagreb naar Bosnië-Herzegovina gereisd. Wel volgde ik bezorgd de ontwikkelingen in Israël en Gaza, via Whatsapp en diverse nieuws-apps.
Het lerarenseminar was een zeer leerzame ervaring. Naast alle workshops en andere activiteiten waren het meest indrukwekkend eigenlijk vooral de ontmoetingen tussen collega’s uit het voormalige Joegoslaviê. De oorlog in Bosnië en de massamoord in Srebrenica kwamen meermaals ter sprake. De wonden van die oorlog zijn nog heel vers en zichtbaar, en de emoties liepen dan ook soms hoog op. Toch waren de gesprekken en discussies altijd respectvol, en werd er veel omhelsd en gekust. Over een aantal dingen waren alle leraren het eens. Elke oorlog kent naast daders en misdadigers vooral slachtoffers. Het is aan onze leiders om naar oplossingen te zoeken en het belang van hun burgers te dienen. En, niet minder belangrijk, de sleutel tot verwerking, verzoening en samenleven ligt in het onderwijs en de opvoeding, bij ons leraren en bij de ouders.
Op de dag dat ik van Sarajevo naar Wenen terug vloog werden de bijna 300 inzittenden van vlucht MH17 vermoord. Alhoewel alle details nog lang niet bekend zijn (en veel sporen die op mogelijke daders kunnen wijzen gewist lijken te worden), is het duidelijk dat zij het slachtoffer zijn geworden van gewetenloze misdadigers. Toch heb ik nog geen demonstratie gezien waarbij om maatregelen tegen de ‘separatisten’ en hun Russiche broodheer wordt geroepen. Wel waren er in diverse Europese steden demonstraties die niet zozeer solidariteit met de mensen in Gaza alswel de haat tegen Joden (en Israël) lieten zien en horen.  Men repte met geen woord over het feit dat Hamas er alles aan doet om burgerslachtoffers aan beide kanten te (laten) treffen.
Laten we nu eindelijk eens erkennen dat slachtoffers slachtoffers zijn, dat elk slachtoffer van politiek geweld en ethnische of religieuze haat ons medeleven en onze solidariteit verdient, dat het lijden van de één het lijden van de ander nooit kan rechtvaardigen, en dat we onze leiders ertoe moeten bewegen om er alles aan te doen om het maken van nog meer slachtoffers te voorkomen. Wat zou het mooi zijn als er eens een keer massaal en vreedzaam vóór álle slachtoffers, en tégen álle vormen van geweld tegen burgers gedemonstreerd zou worden. Misschien zouden de demonstranten van de afgelopen week eens voor een seminar in Sarajevo moeten worden uitgenodigd. Alhoewel, tegen blinde haat, domheid, religieus fanatisme en een totaal gebrek aan empathie zijn maar weinig soorten kruid gewassen.


Opinieartikel Reformatorisch Dagblad

Het volgende artikel stond gisteren (in een ietwat kortere versie) in het Reformatorisch Dagblad.

Voor alle duidelijkheid (doordat een artikel maar een beperkte lengte kan hebben is er niet altijd ruimte voor de nodige mitsen en maaren): deze door Hamas begonnen oorlog staat in principe los van Israels nederzettingenbeleid op de Westoever. Wel geloof ik absoluut dat we nu weer eens de prijs betalen voor dat beleid: zolang Israel als de bezetter van de Westoever wordt gezien en kan worden gezien, zal het vrijwel onmogelijk zijn om brede en concrete internationale steun voor wat voor oorlog dan ook te krijgen, hoe gerechtvaardigd zo'n oorlog ook moge zijn. Dit staat los van de vraag hoe een uiteindelijke Palestijnse staat eruit zal zien. Zo'n staat komt er uiteindelijk, of we het willen of niet, en het is volgens mij in Israels belang om niet steeds weer als de grote versjteerder te worden gezien, of dat nou terecht is of niet. Een serieus Israelisch diplomatiek initiatief met als een van de doelen een levensvatbare Palestijnse staat zou de hele wereld stomverbaasd doen staan, Hamas de wind uit de zeilen kunnen nemen, en Israels internationale en militaire positie versterken. Dit kan overigens heel goed samengaan met militair optreden tegen Hamas en andere islamistische terreurorganisaties. Het zou dat optreden juist veel effectiever maken. Israel heeft meer dan wie dan ook belang bij duidelijke en internationaal erkende grenzen. Dat is natuurlijk niet iets wat alleen ik verkondig. Veel grotere deskundigen dan ondergetekende pleiten hier keer op keer voor. Zie bijvoorbeeld dit artikel van Yuval Diskin.

Een oorlog die te winnen valt
Bert de Bruin
Terwijl ik in Wenen, Zagreb en Sarajevo een multinationaal lerarenseminar bijwoonde en diverse nieuwe inzichten verkreeg over o.a. de Eerste Wereldoorlog en de oorlog in het voormalige Joegoslavië, brak thuis in Israël de zoveelste ronde uit van een oorlog die maar voortettert. Aanvankelijk wilde ik meteen naar huis terugvliegen, maar mijn vrouw verzekerde me dat zij, onze kinderen, en mijn schoonmoeder zich goed zonder mij konden redden, en dat in Haifa het (vakantie)leven min of meer zijn gewone gang ging, op een incidentele raket vanuit Libanon na. Ik ben dus gebleven, al volgde ik het nieuws uit de regio angstvallig: telkens wanneer ik ergens een Wifi verbinding had whatsappte ik met mijn vrouw en bekeek ik het laatste nieuws via twee verschillende Israëlische nieuws-apps. Na afloop van het seminar ben ik vanuit Sarajevo naar Wenen teruggevlogen, waar ik op maandagmorgen dit artikel zit te schrijven in Kaffee Alt Wien. Vannacht vlieg ik terug naar Tel Aviv.
Het is de vraag of Israël dit soort oorlogen kan winnen. Enerzijds is het vrijwel onmogelijk om een tegenstander te verslaan die met het grootste gemak, ja zelfs met een haast satanisch genoegen, zich achter zijn eigen vrouwen en kinderen verschuilt, raketten en ander wapentuig vanuit scholen, woon- en ziekenhuizen afvuurt, en alle door Iran, Saoedi-Arabië en andere sponsors gefinancierde en geleverde middelen en infrastructuren benut, niet om zijn burgers een beter leven te bieden, maar juist om hun leven – samen met dat van de burgers in Israël – zo onleefbaar mogelijk te maken. Als je de Westerse media mag geloven (deze krant is gelukkig een positieve uitzondering) zouden veel Europeanen en Amerikanen maar wat graag zien dat de slachtofferbalans tussen Palestijnen en Israëliërs een stuk evenwichtiger zou zijn. Er wordt maar weinig aandacht besteed aan het feit dat waar Israël er vrijwel alles aan doet om zijn burgers te beschermen en zijn best doet om Palestijnse burgers te ontzien, Hamas er vooral op gebrand is om zoveel mogelijk Palestijnse burgers te laten treffen door Israëlisch vuur. Wie overigens een beetje bekend is met de Israëlische maatschappij en mentaliteit weet dat nauwelijks iemand zich verheugt over de Palestijnse slachtoffers, en dat elke Israëlische dode een schokeffect teweegbrengt. Bijna iedereen kent wel één of meerdere soldaten die nu hun leven wagen om wapenarsenalen en tunnels van Hamas en andere terreurorganisaties in Gaza te ontmantelen.
Toch denk ik dat de Joodse staat Hamas kan verslaan. Alleen is daar een radikale omslag in Israêls beleid en visie voor nodig. Allereerst is daar het element van public relations en internationale steun. Premier Nethanyahu heeft de afgelopen jaren veel imago-schade geleden, internationale goodwill verspeeld en heuse dan wel potentiële bondgenoten (ook in de existentiële strijd tegen een nucleair Iran) tegen zich in het harnas gejaagd door halsstarrig te proberen een onverkoopbaar nederzettingenbeleid te verkopen en uit te breiden. Hoe geweldig het ook zou zijn als Joden zich overal in het Heilige Land vrij konden vestigen, het is in Israëls belang om in te zien dat de internationale gemeenschap Israëls aanwezigheid ten oosten van de Groene Lijn nooit zal (of kan) erkennen of accepteren. De bezetting, of hoe je het nederzettingenbeleid op de Westoever ook wilt noemen, brengt Israël onnoemelijk grote diplomatieke schade toe, nog afgezien van de socio-economische, militaire, en morele kosten.
Ik ben heus niet zo naïef om de illusie te koesteren dat Abbas de perfekte Palestijnse leider is, of dat na een verdrag met de Palestijnse Autoriteit de vrede plotsklaps zal uitbreken. Wel ben ik ervan overtuigd dat Israêl minstens zoveel belang bij zo’n verdrag heeft als de Palestijnen, en dat President Abbas en de Autoriteit de meest geschikte partners daarvoor zijn. De PA heeft meermaals zeer effectief met Israël samengewerkt in de strijd tegen religieuze fanaten op de Westoever, o.a. bij het zoeken naar de drie ontvoerde en vermoorde tieners vorige maand. Het heeft er echter alles van weg dat Nethanyahu – en hij niet alleen – nog steeds een Palestijnse gesprekspartner zoekt die in aanmerking zou komen voor het voorzitterschap van de Wereld Zionistische Organisatie. Zo’n gesprekspartner zal er nooit komen, en een wijze, realistische premier moet erkennen dat je nu eenmaal moet roeien met de riemen die je hebt. In plaats daarvan blijft Bibi erop hameren dat Abbas Israël als Joodse staat moet erkennen, wat in mijn ogen een teken van zwakte – d.w.z. van chronische onzekerheid over ons eigen bestaansrecht – is.
De beste manier om Hamas te verzwakken is de Palestijnen een reëel alternatief en een realistisch uitzicht op een eigen, niet-islamistische, staat en een beter leven te bieden. Daardoor wordt de kans op een islamistische machtsovername op de Westoever kleiner, en kan Hamas in Gaza misschien zelfs worden verslagen. Dat, samen met een Joodse staat binnen internationaal erkende grenzen, is de beste veiligheidsgarantie die Israël zichzelf momenteel kan bieden. Op die manier kan niemand serieus volhouden dat Israël de Palestijnen onderdrukt, komt er uitzicht op vrede, of minstens op een zekere normalisatie, en zal het ook makkelijker worden om internationale hulp en steun – van met name de VS en de EU – (terug) te winnen wanneer Israël bedreigd of aangevallen wordt. Of dat nu vanuit Gaza, de Westoever, Syrië, Libanon of Iran gebeurt. Algehele isolatie – het uiteindelijke alternatief, dat met rasse schreden naderbij komt – kan Israël zich niet veroorloven.

Friday, March 14, 2014

Funny Peace Now Video - "It's Fun to be Rightwing"




I have not seen a version with English subtitles yet, so if you don't know Hebrew you just have to believe me that this video is quite funny. Unless, of course, you don't share my and the video's makers'  view on the political reality in Israel today. The 'actors' in the video are all leftwing members of the Knesset, Peace Now activists, or other outspoken supporters of that organization's agenda.

New Peace Now Video - "Why We Struggle For Peace"



While I was looking for a new, in my opinion quite funny, Peace Now video in Hebrew that I saw (and shared on my Facebook page) this morning, I came across this video in English, which PN has produced recently. You probably won't be surprised to read that I subscribe to its message.

Appels en peren


Je moet wel gek en historisch onnozel zijn om Geert W. met Adolf H. te vergelijken. Toch jammer dat die volksmenner/gladjanus/begaafde politicus en vrijwel zeker toekomstige bewindsman dan wel regeringssteunpilaar zulke goede maatjes is met een partij die er haar hand niet voor omdraait om een of meerdere Holocaustontkenners op haar lijst te zetten. En maar blijven beweren dat de PVV zo Joden/Israel-vriendelijk is. Zeg me wie uw vrienden zijn...

Tuesday, March 04, 2014

Purim Basket Giveaway (Oh Nuts!)



Dear DBI visitors,

The nice people of Oh Nuts! have once again given me the opportunity to host a Purim Basket Giveaway. This allows you to win an Oh Nuts! Purim Basket.

There are 3 different ways to enter:

1)  DBI: Go to the Oh Nuts! Purim Basket Gift page. Choose your favorite Purim Gift and leave a comment with this DBI posting with the name and the URL of the gift that you love the most.

2)  Facebook: You can go to the Oh Nuts! Facebook page, become a fan, and post on the wall the name and URL of your favorite Purim Gift Basket. Don't forget to mention that you got there through Dutchblog Israel.

3) Twitter: Follow @ohnuts and Tweet "Win a Purim Basket from http://bit.ly/aWXLzp Follow @ohnuts and RT to Enter Daily".

Good luck, and Hag Purim Sameah!


Friday, February 14, 2014

Highly Recommended Reading


Two very good comments on Naftali Bennett and his cronies' behavior in Israel's parliament earlier this week: one by Avraham Burg, the other by Ariana Melamed.

Wednesday, February 12, 2014

It takes a liar...


This would be amusing if it wasn't so sad. By the way, Naftali B. doesn't seem to have any problem with lies told in Hebrew. Otherwise he would be walking out of the Knesset on a daily basis, and not be a part of this government, the tone of which he and his ultra-nationalist friends have been setting for more than a year already.

(PS: With the title I am not suggesting that Mr. Schulz was lying when he said what he said, I just thought it was a suitable idiom. On the contrary, I have much more sympathy for the EP president and his opinions than for the Das Juedische Haus Partei. Talking about fascist party names)

Tuesday, December 03, 2013

Sunday, October 27, 2013

Nogmaals ZP


Ik las zojuist op de website van de Telegraaf een alleraardigst verhaal, al dan niet op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd.


Wednesday, October 23, 2013

Spot the differences


Two different stories of two different IDF soldiers, one from Denmark and the other from the US. Read about their motives and you will probably know which one I admire (and identify with) more.

Sunday, October 20, 2013

Goed gezien


Een van de alleraardigste en meest realistische reacties op de compleet idiote en uit de hand gelopen Zwarte Piet 'discussie' las ik op de website van de Volkskrant, van de hand van Malou van Hintum. Vaak denk ik als ik nieuws uit Nederland of Israel lees, "Het moet toch niet gekker worden!", maar tot mijn verbazing wordt het dat dus wel, zowel hier als ginder.

Saturday, October 19, 2013

Thank G'd for the UN


Innocent people in Syria are suffering and being murdered on a daily basis, largely partly because the UN has been unable and unwilling to act against those who murder them and make them suffer. But now the meaningless important and impotent powerful organization has found a worthier cause: the Dutch tradition of Sinterklaas and Zwarte Piet. According to this article on the website of the Dutch newspaper Telegraaf, after complaints from politically correct individuals and organizations (those same organizations and individuals that you will never hear complain about anti-Semitism, but then, why would they), four (4!!!) UN reporters have asked the Dutch government to clarify the celebration of Sinterklaas. 

Tuesday, October 15, 2013

Met zulke vrienden...


En nog steeds, ondanks alle bewijzen voor het tegendeel, zijn er onnozele zielen die geloven of beweren dat Geert W. een vriend van Israel en 'de' Joden is.

Monday, October 14, 2013

Nobel 2013


This article, which was publised on Times of Israel earlier today, is an updated and expanded version of a piece that I wrote in 2005 for the Jerusalem Report. Its main idea are still relevant and true, which is why I thought it was time for an updated version.

Wednesday, October 09, 2013

Aanbevolen leesvoer


Twee uitstekende artikelen op de opiniepagina van de Volkskrant, van Evelien Gans en Ian Buruma.

AMEN!


I have been saying this for years (Yes, of course, I know I am not the only one).

Wednesday, September 25, 2013

Geert W., Draco M., Jan Peter B., and Harry P.


These days I am (finally) reading the Harry Potter series. The books are very entertaining, I enjoy reading them very much, and - I must be honest - so far I have learnt several lexical items from them (words that exist, that is, I am not talking about words invented by the author). In between I also watch the movies. I cannot help it, but Draco Malfoy, Harry's nemesis, reminds me of Dutch politician Geert Wilders. This is particularly ironic when you take into account that former Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende (who was PM when Wilders started his crusade against Islam, Dutch politics and politicians, the EU, etc. etc. etc. - had 'Harry Potter' as one of his nicknames.


Darco Malfoy (Tom Felton) 

Geert Wilders

Harry Potter (Daniel Radcliffe) 

Jan Peter Balkenende

Monsters, Animals, and Humans


When I read this article earlier this morning, I was reminded of an article that I wrote nine years ago for the Jerusalem Report, after another gruesome terror attack that was carried out by Islamist terrorists, in a different part of the world. The article's message still stands. Notice that some of the leaders mentioned are still in power: presidential candidate Kerry lost to George W. Bush but today is Secretary of State under Bush's successor. Vladimir Putin is still (or rather, again) Russia's President. Poor Ariel Sharon has been in a coma since 2006.

Tom Janssen on Russia, the US, and Syria


Two pain- and powerful recent cartoons, found on the website of Dutch cartoonist Tom Janssen.


"...Let me handle it.....!"

(Rusland = Russia; Syrie = Syria; Poetin = Putin)

Leren van Poetin, Erdogan, en Rohani


Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.


Al ruim twee jaar woedt de burgeroorlog in Syrië. Af en toe kwam er een (verdwaalde?) granaat Israëls kant op, en Israëlische ziekenhuizen en veldhospitaals hebben al vele tientallen Syriërs (kinderen en andere burgerslachtoffers, maar ook gewonde strijders) behandeld, maar voor de rest volgen wij de gebeurtenissen en ontwikkelingen hier net als u in Nederland via de televisie en het internet, alleen met iets meer belangstelling. Toen er sprake was van een mogelijke luchtaanval op Syrische doelen keken wij weer even of onze gasmaskers nog in orde waren en of we genoeg water en andere noodvoorzieningen in huis hadden, en luisterden we net iets aandachtiger dan anders naar het nieuws en naar overvliegende vliegtuigen.

Van deze kant van de grens bezien lijkt de crisis weer redelijk bezworen, al houden we onze 'bunker' in huis paraat. Ik kan niet zeggen of een aanval gerechtvaardigd of zinvol was, of Assad beter of slechter is dan de diverse alternatieven, en waar de arme Syrische burgers het meest mee gebaat zouden zijn (er zijn zoveel soorten hel). Wel is het overduidelijk dat die rotoorlog die hemelsbreed nog geen 100 kilometer van ons huis vandaan woedt nog verre van afgelopen is, dat het Syrische volk verdeeld is en nog veel ellende tegemoet kan zien, en dat de laatste crisis rond hun land vooral verliezers kent. Met één belangrijke uitzondering: Vladimir Poetin.

De Russische president heeft wederom bewezen dat hij meer dan één vinger in de regionale pap heeft. Terwijl de Verenigde Naties, diverse Europese landen en de Europese Unie, Obama en de Verenigde Staten serieuze imago-averij hebben opgelopen, hebben Rusland en Poetin juist punten gescoord, en hun positie in het Nabije en Midden-Oosten versterkt. Ooit, heel even – onder Jeltsin, en diens Minister van Buitenlandse Zaken Andrei Kozirev, die een lakei van het Westen werd genoemd – was Ruslands rol vooral positief en bemiddelend. Sindsdien, en helemaal onder Poetin, bestaat die rol wederom vooral uit militaire, economische en diplomatieke steun aan en samenwerking met regimes als die in Teheran en Damascus. Aan de Palestijnse zaak bewijst Moskou slechts lippendienst; daadwerkelijke Russische steun aan de Palestijnen komt niet in de buurt van Westerse hulp aan en investeringen in de Westoever en Gaza.

Met zijn briljante manoeuvres hielp Poetin één van de grootste schurken in het aan schurken zo rijke Midden-Oosten uit de brand en hield hij hem (met Amerikaanse en andere hulp, en tot opluchting van velen) in het zadel. Ironisch genoeg werd Ruslands president hierbij internationaal haast als een vredesstichter geprezen. Dat was bijna net zo ironisch als het feit dat een 'held van het vrije woord' als Edward Snowden nu juist politiek asiel zocht en verkreeg in een land dat de vrije meningsuiting van niet-hetero's onmogelijk heeft gemaakt, dat een jaar geleden twee jonge vrouwen tot serieuze gevangenisstraffen veroordeelde vanwege het kwetsen van religieus-nationalistische gevoelens, en dat tijdens de wereldwijde rellen rond de Deense spotprenten feitelijk de kant van de islamisten koos. Net als met Syrië heeft het er in het geval Snowden alle schijn van dat Poetin bovenal Amerika een hak – of voor schut – wilde zetten. Zijn beleid legt zijn land strategisch en economisch geen windeieren.

Israëls verhoudingen met Poetins Rusland zijn ietwat schizofreen. Enerzijds is het Kremlin de belangrijkste bondgenoot van Israëls grootste vijanden en stemt het vrijwel altijd 'tegen Israël' in internationale fora. Anderzijds is Russisch de tweede of derde taal in Israël, werkt Israël op militair gebied ook samen met Russische bedrijven, en lijken sommige Israëlische leiders ervan overtuigd dat Poetin het beste voor heeft met de Joodse staat. Avigdor Lieberman (dezer dagen 'slechts' voorzitter van de buitenlandcommissie van de Knesset, zijn positie als Minister van Buitenlandse Zaken moest hij tijdelijk opgeven omdat er een corruptieproces tegen hem loopt) wordt algemeen gezien als een bewonderaar van Poetin. Liebermans beleid lijkt echter tot nu toe niet te hebben geleid tot een heuse verdieping van de Israëlisch-Russische verhoudingen.

Het Midden-Oosten kent momenteel vier centrale regionale grootmachten. Saoedi-Arabië en de Golfstaten, Turkije, Iran, en Israël. De drie belangrijkste hiervan zijn niet Arabisch. Van alle vier voeren Turkije en Iran – beide in nauwe samenwerking met Rusland – het meest dynamische en proactieve buitenlandse beleid. Israël lijkt in dat opzicht vooral de kat uit de boom te kijken, een tendens die de laatste jaren helaas de hoofdtoon van het Israëlische buitenlandbeleid lijkt te bepalen. In plaats van initiatieven te nemen en enigszins in te spelen op de veranderingen om ons heen, bestaat Jeruzalems openlijke koers vooral uit een halsstarrig nederzettingenbeleid (dat ons internationaal isoleert en onze oprechte bondgenoten van ons vervreemdt), de overtuiging dat de tijd in ons voordeel werkt, en het keer op keer geven van voorspelbare reacties. Een voorbeeld van het laatste. Het is te vroeg om Hassan Rohani als hoopgevende hervormer te zien en ervan uit te gaan dat Iraans nucleaire bedoelingen vredelievend zijn. Tegelijkertijd is het onjuist om – wat Israël sinds Rohanis verkiezing heeft gedaan – het wel degelijk andere geluid uit Teheran automatisch af te doen als volksverlakkerij, niet de moeite waard om naar te luisteren of op te reageren.

Israël zou van zijn eigen fouten, van Poetins cynische Realpolitik, en van het internationaal-diplomatieke succes van de andere twee niet-Arabische regionale grootmachten moeten leren en meer creativiteit en initiatief tonen, ook en vooral waar het de Palestijnen betreft. Alleen op die manier – en door meer de coöperatie en minder de confrontatie met Washington te zoeken – kan het die twee hoofdrolspelers en hun belangrijke bondgenoot in Moskou het hoofd bieden. Wie weet kunnen Israël en de Amerikanen zo zelfs tot een werkelijke modus vivendi met de as Moskou-Teheran-Ankara komen. Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd hier.

Tuesday, September 24, 2013

Iran-Israel 1-0


And, of course, Israel again makes the wrong choice, scoring an own goal. I am not saying that Rohani or the Iranians can or should be trusted, but would it hurt to just sit and listen? He is not Ahmadinejad, who not unlike Bibi was playing a broken record, albeit with a different tune. Isn't it ironic that Israel uses the boycott weapon while claiming that any boycott against Israel and Israeli policies is wrong and anti-Semitic? Sticking your head in the sand, estranging your friends, and turning yourself into the laughing stock of the whole world, all that is obviously a much better way of dealing with threats than keeping your ears open and trying to both anticipate and react upon the changes that affect the region. It is about time that we start analyzing where and how we have failed, when it comes to PR, in the last two decades, and where and how others have succeeded and are continuing to succeed.



De-Occupy, the sooner the better


Just as in the mid 1990s and early 2000s, whenever terrorists strike, wounding and killing Israelis, there is a vicious competition between Palestinian Islamists and right-wing Israelis when it comes to being satisfied and showing that satisfaction. Both of those two (out of many) parties to the conflict see their interests served by terror attacks, in diifferent ways. Islamists and Palestinian ultra-nationalists are proud and happy, telling us that this is the only way to deal with Jews, and (as at least one Hamas spokesman said this week) that another intifadah is on its way or underway. At the same time, right-wing Israelis, official and less official, are definitely sad but sometimes appear to be almost smiling when they show up on television with a told-you-so expression on their faces. They say "You see, this is what you get when you give them self-rule/a state, when you release prisoners, etc. etc." and call people like Gal Gabriel Kobi z"l and Tomer Hazan z"l victims of Oslo. People like me, on the other hand, first and most of all feel sorry for the victims and their families. In addition, we maintain that this is what you get when you don't have a border between us and them, and when you send soldiers to protect a small enclave of religious fanatics living amidst a sea of hatred. If those poor soldiers were victimized by anything or anyone besides their vicious murderers, it is that they were victims of an overdue occupation. There are hardly any illegal infiltrations from Gaza into Israel, because there is a de facto border between the two, a border that can be and is being guarded from iniltrators. That rockets still are fired from the Gaza Strip into Israel is partly the result of the fact that right after the disengagement Israel did not make it ABSOLUTELY clear to Hamas and the other organizations that it was not worth their while to even spit in our direction. For heaven's sake, let the Palestinians have a state in the Westbank. And who cares after the establishment if they teach their children to hate us? Poor kids, they deserve better, I would love to see a different reality, and Israel should do everything possible to build constructive relations with such a neighboring state if that is humanly possible, but the Palestinians' well-being and sanity won't be our responsibility anymore, and we will have a defensible border between them and us. If such a border is violated we will have every right in the world to defend ourselves, unlike the current situation, which is much more complicated, which finds us constantly (and often not wrongfully) being accused of being occupiers, an occupation that poisons our army and our society, which alienates from us any allies that we still do have, and which makes it virtually impossible for those allies to help us face threats that are much more existential than any Palestinian entity. I am under no illusion that peace will break out when Israel will have a real and defensible border and the Palestinians will have a state of their own, but I am also not fooling myself by thinking that time is working in our favor, that we can simply sit out the current turmoil in the Arab and Muslim world, that 'the Palestinian problem' will disappear or solve itself, and that we will eventually convince all the other countries that we are absolutely right and the rest of the world is wrong in every possible way.


Wednesday, September 18, 2013

Recommended reading


I enjoyed reading this interesting column by and interview with Eitan Haber, one of the sanest and best-informed Israelis that I know.

Wednesday, September 11, 2013

Centropa


If you wondered where I was during the last third of July, here you will find part of the answer.

Gmar Hatimah Tovah.

Wednesday, September 04, 2013

Rosh HaShanah






I wish you and your loved ones a happy and healthy, peace- and successful 5774.


Tom Janssen on Syria




"Something's missing....Oh yes, cruise missiles!"

Found on the website of Tom Janssen.

PS: I have not decided yet whether I think that the US and other countries should or should not attack Syria. I find it ironic, though, that those Israelis who are shouting the loudest that Obama is a softie and lacks leadership qualities are usually the strongest supporters and beneficaries of Israel's settlement policy, which I think is one of the main reasons why the US President is so hesitant. IMHO, if Israel was a 'normal' state, with internationally recognized borders, the whole situation would be different, no matter how unstable the regimes and governments that surround us are. Right now, we are more of a liability than an asset, I am afraid.


Thursday, August 29, 2013

120,000, and still counting


With all the talk about a possible US-led attack against Syria, we tend to forget that the hundreds of citizens who were apparently murdered by nerve gas recently form only a small portion of the many tens of thousands of people who have been murdered in Syria in the last two years, as Caspian Makan points out in this article: "What is the difference between murder by a kitchen knife, a bullet, a rope or poisonous gas? Massacre, in whatever form it may be executed, is crossing a red line."

Tom Janssen on the Near and the Middle East IX




Arabische wereld = Arab world
"How are the peace negotiations between the Israelis and the Palestinians going" - 
"Between who and who?"

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East VIII




Schrikbeeld = nightmare (approx.)
Egypte = Egypt, Turkije = Turkey
Leger = army, Politieke islam = Political Islam

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East VII




Vredesonderhandelingen Midden-Oosten = Peace negotiations Middle East
Palestijnen = Palestinians
Uitbreiding nederzettingen = Expansion settlements

Found on the website of Tom Janssen.


Tom Janssen on the Near and the Middle East VI




Egyptische leger = Egyptian army

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East V




Democratie = Democracy

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East IV



Democratie = Democracy

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East III




Het Midden-Oostenbeleid = Policy for the Middle East
"In Libya we have nothing to say..., We have no influence on Egypt..., Israel does what it wants..., We can't do anything about the killing in Syria..., but apart from that we are really powerless...!"

Found on the website of Tom Janssen,

Tom Janssen on the Near and the Middle East II




Internationale gemeenschap = International community
Syrie = Syria
"And this is the very, very, very, very, very, very, very last warning"

Found on the website of Tom Janssen.

Tom Janssen on the Near and the Middle East I




In recent weeks my favorite Dutch cartoonist, Tom Janssen, has made some very power- and insightful cartoons, inspired by events and developments in the region where I happen to live. I chose nine of those cartoons.

Found on the website of Tom Janssen.


Saturday, August 17, 2013

Wijs zijn of gelijk hebben

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.


Het is vaak hartverwarmend om te lezen hoe lezers van deze krant begaan zijn met alles wat er in en om de Joodse staat gebeurt. Er bestaat geen enkele twijfel dat ook het hart van Jan Schippers wat Israël betreft op de juiste plaats zit. Toch slaat hij in mijn ogen meer dan eens de plank mis in zijn opinieartikel van 29 juli j.l. ("Nederlanders, koop Israëlische producten!").

Ik zal hier ingaan op vier van de punten die meneer Schippers aankaart. Allereerst zegt hij dat Israëls grenzen nooit definitief zijn vastgesteld. Toch zal hij het waarschijnlijk met mij eens zijn dat ieder welkdenkend mens die niet in een één-staat-voor-twee-volken oplossing gelooft, min of meer snapt hoe een vreedzame, onderhandelde oplossing voor het conflict eruit zal zien. Behalve voor sommige Israëliërs en Israël-supporters in het buitenland zijn Israël en de 'betwiste' gebieden niet een (staatkundige) eenheid. De regering in Jeruzalem kan eenzijdig volhouden dat ze dat wel zijn, maar men moet niet stomverbaasd zijn als de Verenigde Staten, de Europese Unie en andere landen dat niet accepteren. Ze hebben dat sinds 1967 immers nooit gedaan. Onder mijn Israëlische familieleden, vrienden, bekenden, en collega's – waarvan slechts een minderheid echt links kan worden genoemd – zijn er maar zeer weinigen voor wie Judea en Samaria een integraal deel van Israël zijn. Niemand van hen gaat er regelmatig naartoe, tenzij hij/zij er familie heeft wonen of er als soldaat naartoe wordt gestuurd. Jeruzalem is een ander verhaal, maar ook in die stad zijn er delen waar veel Israëliërs zelden of nooit 'zomaar' voet zullen zetten.

In het Hebreeuws zeggen we dat het beter is om wijs te zijn dan gelijk te hebben. Israël en zijn supporters zouden ervoor moeten kiezen om wijs te zijn, in plaats van koppig steeds weer hun gelijk te willen halen. Dat gelijk brengt ons namelijk grote socio-economische, diplomatieke, en militaire schade toe. Natuurlijk horen Hebron, Bethlehem, en Sichem bij het land Israël. In de moderne politieke werkelijkheid kan de staat Israël zich echter de prijs niet veroorloven die het nederzettingenbeleid met zich meebrengt.

Ten tweede stelt Jan Schippers dat het (alleen/vooral) de Palestijnen aan vredeswil ontbreekt. Ik heb daar mijn twijfels over. Eén voorbeeld. Als Israël werkelijk in vrede geïnteresseerd was, zou het niet over de bouw van wooneenheden in bezet gebied beginnen te praten telkens wanneer er weer eens een afgezant van de EU of de VS deze kant op komt om Palestijnen en Israëliërs tot onderhandelen te bewegen. Pas als Israël er zelf werkelijk al het mogelijke aan doet om vrede dichterbij te brengen kan het het gebrek aan vredeswil bij de Palestijnen als argument gebruiken om zelf aan de rem te trekken.

Ten derde, het veiligheidsargument. Dit snijdt minder hout dan ooit tevoren. Raketten zijn grensoverschrijdend, de nederzettingen houden hen niet tegen. Juist een duidelijke grens (met zeer duidelijke consequenties als die grens wordt overschreden; niet zoals na Israëls terugtrekking uit Gaza in 2007, toen Jeruzalem er om diverse redenen van afzag om keihard terug te slaan bij de eerste raketten en andere bedreigingen richting Israël) kan Israël veiligheid én meer legitimiteit bieden.

Dan het samenwerkingsmodel dat wordt bepleit. Zo'n model kost veel tijd en kan pas geïmplementeerd worden wanneer er twee staten zijn, die min of meer op gelijke voet kunnen samenwerken. Het huidige model heeft inderdaad meer welvaart gebracht voor de Palestijnen. Helaas is het vooral gebaseerd op Israëlische werkgevers die van supergoedkope Palestijnse arbeidskrachten profiteren, waardoor de economische kloof tussen Joden en Palestijnen én de rancune die daaruit voortvloeit nog groter worden.

Dit brengt me bij mijn laatste kritische kanttekening bij het artikel van Jan Schippers. Net als vele andere Israël-supporters en Israëlische woordvoerders suggereert hij, door het gebruik van Nazi-Duitse termen, dat er historische vergelijkingen getrokken zouden kunnen worden tussen enerzijds Europa in de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw en anderzijds de situatie van Israël en de Joden vandaag de dag. Alleen al het feit dat wij Joden sinds 1948 een eigen staat hebben, en dat die staat God zij dank beschikt over een van de beste legers ter wereld, maakt dat dergelijke vergelijkingen volkomen mank gaan. Wat erger is, het gebruik van termen en slogans als 'Judenrein' en 'Koop niet bij Joden' (waar overigens geen sprake van is in wat voor EU-voorstel dan ook) in elke context die niet direct met de Shoah te maken heeft, draagt bij aan het bagatelliseren van de Holocaust.

Ik kan het niet genoeg zeggen: we hebben elke mogelijke steun hard nodig. Maar die steun moet niet alleen bestaan uit het wijzen naar alles wat er mis is aan 'gene zijde', en het benadrukken van hoe zuiver op de graat wij zelf wel niet zijn. Juist van onze vrienden verwacht ik dat ze ook Israël op zijn fouten en gebreken wijzen, en ons helpen moeilijke maar noodzakelijke beslissingen te nemen. Zoals André Rouvoet me vertelde toen ik hem begin 2008 interviewde, kritiek leveren dient het belang van de vriend en van de vriendschap. Of, om Amos Oz' pamflet "Help ons scheiden" (2004) te citeren, je hoeft niet meer te kiezen tussen pro-Israël of pro-Palestina, je moet pro-vrede zijn. En die vrede – volgens Oz niet meer dan de afwezigheid van oorlog, iets waar Israël meer belang bij heeft dan welke andere betrokken partij dan ook – vraagt om een pijnlijk compromis. Voor veel van de nederzettingen zal binnen zo'n compromis geen plaats zijn, ben ik bang. En nog even dit, tussen ons gezegd en gezwegen: als ik kan kiezen tussen een Israëlisch product en iets wat geproduceerd is aan de andere kant van de Groene Lijn, koop ik vrijwel altijd het eerste.

Tuesday, August 13, 2013

Lost and Found




That I haven't posted anything for so long is mainly because I had lost my password for the blog. I won't say how I lost it, because it is too embarrassing. Now I have recovered it, thank G'd. Later this week I hope to post another article (sorry, in Dutch), and I might write a little about my experiences during the Centropa Summer Academy that I attended in Berlin two weeks ago. This picture I took at the infamous Gleis 17.

Monday, July 22, 2013

Kiezen en/of delen


Het volgende artikel stond afgelopen weekeinde in het Friesch Dagblad.


In Jeruzalem leek deze week totale verbijstering te heersen na het EU-besluit om vanaf 2014 overeenkomsten tussen de Unie en Israël niet meer te laten gelden voor de nederzettingen in wat internationaal als door Israël bezet gebied wordt gezien. Verontwaardigde en verongelijkte reacties, vol onbegrip voor het 'onrecht' dat de Joodse staat wordt aangedaan, werden de wereld ingestuurd door officiële woordvoerders en op online fora. Volgens minister van financiën Yair Lapid schaadt het besluit de pogingen van de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Kerry om Palestijnen en Israëliërs weer eens rond de onderhandelingstafel te krijgen. Zowel de verbazing als Lapid's woorden zouden haast lachwekkend zijn als ze niet het gevolg waren van twee serieuze problemen.

Eerst het verrassingselement. Ofwel hebben premier Nethanyahu en de zijnen jarenlang zitten slapen, ofwel hebben ze de laatste twintig-plus jaar de geluiden die uit Brussel en andere Europese hoofdsteden kwamen genegeerd of volkomen verkeerd begrepen. In beide gevallen hebben Israëls diplomaten hun werk op zijn zachtst gezegd niet goed gedaan. Je kunt veel (goeds en minder goeds) van de EU zeggen, maar haar standpunt inzake de nederzettingen is sinds jaar en dag bekend en consistent geweest: net als de meeste landen ter wereld erkent de Europese Unie de bezette gebieden niet als Israëlisch grondgebied. Al op zijn minst sinds 1998 stelt men in Brussel in principe dat produkten die geproduceerd zijn in 'de' gebieden (zoals ze in het Hebreeuws meestal worden genoemd, als men het niet over Judea en Samaria heeft) niet in aanmerking komen voor de handelsvoordelen die gelden voor in Israël zelf geproduceerde goederen. Ook dit meest recente besluit vloeit voort uit het feit dat behalve Israël zelf bijna niemand de gebieden ten oosten van de Groene Lijn (de wapenstilstandslijnen die Israël in 1949 met o.a. Jordanië tekende, en die Israël en de Westoever scheiden) als deel van de Joodse staat beschouwt.

Slechts 4-6% van de Israëlische bevolking woont aan gene zijde van de Groene Lijn, terwijl voor de regering en de Knessetleden van de coalitiepartijen dat cijfer rond de 17 procent ligt. Ik weet niet of er recentelijk onderzoek is gedaan naar de band die Israëliërs die binnen de grenzen van 1967 wonen met 'de' gebieden hebben. Wel weet ik dat zeer weinigen van ons die gebieden als 'gewoon' een deel van Israël beschouwen. Van alle mensen die ik ken gaat niemand 'zomaar' naar die gebieden toe, tenzij hij er familie heeft wonen of er als dienstplichtige of reservesoldaat naar toe wordt gestuurd. De scheiding die de internationale gemeenschap maakt tussen binnen en buiten de grenzen van 1967 geldt de facto voor veel Israëliërs ook.

En dan het vredesproces waar Yair Lapid naar verwees. Volgens hem en anderen maakt het initiatief van de EU het voor de Palestijnen makkelijker om niks toe te geven en hun huidige standpunten (voordat wat voor onderhandelingen dan ook nog maar beginnen) te handhaven. Dat argument, hoe redelijk ook, zou overtuigender klinken als beide kanten blaakten van vredeswil. Zowel de Palestijnen als Israël proberen zichzelf en de wereld ervan te overtuigen dat ze serieus zijn als ze zeggen dat ze vrede willen. Tegelijkertijd doen ze er beide weinig aan om die vrede ook maar enigszins dichterbij te brengen. Integendeel, vertegenwoordigers van beide kanten laten zelden een gelegenheid benut om iets te zeggen of te doen waarvan men weet dat de 'andere kant' het als een excuus kan en zal gebruiken om te zeggen: "Zie je wel, met hen kun je geen vrede sluiten.", danwel "Zie je wel, zij willen geen vrede." Zo wordt de bouw van weer een aantal woningeenheden in bezet gebied door Israël bijna steevast aangekondigd wanneer er berichten rondgaan over minimale vooruitgang in de contacten die tot onderhandelingen moeten leiden, of wanneer weer eens een internationale bemiddelaar in de regio langskomt.

Je kunt je natuurlijk afvragen of het laatste EU-besluit juist, verstandig, en goed getimed was. Het commentaar van een analyst in Haaretz sprak me wel aan. Volgens Chemi Shalev zien leden van de kolonisten-lobby, die Kerry's vredespogingen afkraakten of belachelijk maakten, Amerikaanse bemiddeling en bemoeienis nu opeens als een goed alternatief voor de Europese 'boycot'-benadering, en zou dit incident Israël misschien zelfs wakker kunnen schudden. Tegelijkertijd maakt Shalev duidelijk dat juist in tijden van vredesonderhandelingen de nederzettingen het hardste groeiden. Eén ding staat vast, en het wordt tijd dat de Israëlische regering dit gaat inzien, om het even wat de Palestijnen doen of nalaten. Israël kan niet onbeperkt enerzijds met zijn huidige nederzettingenbeleid voortgaan en doen alsof Haifa, Tel Aviv, Eilat, en Hebron, Ariel, Beitar Illit van hetzelfde laken een pak zijn, en anderzijds verwachten dat dat beleid geen demografische, economische, politieke, diplomatieke en zelfs militaire prijs met zich meebrengt. Met de huidige economische situatie in de wereld, de instabiliteit in Egypte en andere buur(t)landen, en de gevaren die ons bedreigen vanuit Libanon, Syrië, en Iran mogen we hopen dat Nethanyahu snel in zal zien dat Israël zich die prijs niet langer kan veroorloven. Het wordt langzaam maar zeker tijd om te kiezen en/of te delen.


Thursday, June 27, 2013

Ich bin ein hamburger


And of course we continue to claim that it is only the Palestinians who do not want peace.
Anyway, I am off to grab a Bic Mac. Even a simple thing like that can become a political statement here.

Collective thrills


Several months ago, right before the elections, I spoke with a good friend of ours. He is quite rightwing, though far from being fanatic or extremist (he was considering voting Likud or Yesh Atid), married with children, and very well educated. I could not believe my ears when he said without blinking that Israel can afford "a small war" every now and then. Yesterday I was reminded of his words when I came across this article. This morning - the letters for the word 'incident/coincidence' and the phrase "Only from G'd" are the same in Hebrew, as I learnt about twenty years ago from a rabbi - I read a passage in an amazing book by Sebastian Haffner, Defying Hitler, a very insightful, real-time (!!!) analysis of the developments which led the Germans from one worldwar to another. In no way would I want to imply that Israel resembles pre-Nazi Germany - I am not a big fan of historical comparisons, and there are oh so many differences and hardly any real similarities between the two; for example, Israelis know very well how to enjoy their lives, probably better than anybody else - but for a very brief moment I could not help thinking of Israel today when I read the following:
"A whole generation was , it seemed, at a loss as to how to cope with the offer of an unfettered private life.  A generation of young Germans had become accustomed to having the entire content of their lives delivered gratis, so to speak, by the public sphere, all the raw material for their deeper emotions, for love and hate, joy and sorrow, but also all their sensations and thrills-accompanied though they might be by poverty, hunger, death, chaos, and peril. Now that these deliveries suddenly ceased, people were left helpless, impoverished, robbed, and disappointed. They had never learned to live from within themselves, how to make an ordinary private live great, beautiful, and worthwhile, how to enjoy it and make it interesting. So they regarded the end of the political tension and the return of private liberty not as a gift, but as a deprivation. They were bored, their minds strayed to silly thoughts, and they began to sulk. In the end they waited eagerly for the first disturbance, the first setback or incident, so that they could put this period of peace behind them and set out on some new collective adventure."

Friday, June 21, 2013

Tom Janssen on Weapon Deliveries to Syrian Rebels


Wapens voor Syrische rebellen = Weapons for Syrian rebels
Alleen gematigden = Only (for) moderates

Found on the website of Tom Janssen


Tom Janssen on Erdogan



Macht = Power
Alcoholvrij = non-alcoholic

Found on the website of Tom Janssen


Tom Janssen over examenfraude




Prachtige spotprent, gevonden op de website van Tom Janssen

Tom Janssen over Mark Rutte




 Gevonden op de website van Tom Janssen



Thursday, June 20, 2013

Joep Bertrams on Erdogan's Turkey




Freedom of Speech

Found on the website of Joep Bertrams

Tuesday, June 18, 2013