Tom Janssen on the ESM

Much Ado About Nothing... 

(Noodfonds = Emergency Fund; Europa = Europe)

(found on Tom Janssen's website)

For more information about the European Stability Mechanism (ESM) click here)

Tom Janssen on European Unity

Finally, Europe United - "Down with Euro-pe"

(found on Tom Janssen's website)

Hag Shavuot Sameah!

Hag Shavuot Sameah!

(the picture I found here)

Poem for Shabbat IX

This week I have been reading Sophie Hannah's Selected Poems. The following poem, which can be found on the poet's website, I like to read out loud. Although it seems to me that I don't I really 'get' the poem yet, I love its metre and sound patterns very much.

The Good Loser - Sophie Hannah

I have portrayed temptation as amusing.
Now he can either waver or abstain.
His is a superior kind of losing
And mine is an inferior brand of gain.

His sacrifice, his self-imposed restriction
Will get through this controversy intact
For his is a superior kind of fiction
And mine is an inferior brand of fact.

I have displayed my most attractive feature
And he his least, yet still the match seems odd
For I am a superior kind of creature
And he is an inferior brand of god

And if he cuts me off without a warning
His is the book from which I’ll take a leaf
For his is a superior kind of mourning
And ours a most inferior brand of grief.

Under Asian Skies

If what is done these days to African migrants in Tel Aviv by angry 'mobsters' was done to Jews anywhere in the world, we would talk about anti-Semitism, pogroms, and so on, and rightly so. Now we are told by politicians - several of them members of mainstream parties -  that we have to understand the anger, fear, and frustration of the violent mob, that the Africans are a disease for Israeli society, and that they have to be deported. None of them talks about the fact that the problem of the refugees, and of the legal and illegal foreign workers in Israel is a direct result of a lack of clear policy of the government, or rather of the cruel but very logical powers of the free market cherished by that government. In that free market human beings can be enslaved employed for less than minimum wage, as long as there are people 'willing' to submit themselves to less than human working conditions and as long as the state allows and/or encourages the phenomenon. Just imagine how desperate you must be to think that you can get a better life by trying your luck in this racist, violent, G'd-forsaken country. Listen to and look at MK Miri Regev (*), who used to be IDF Spokesperson - supposedly an expert on PR - but who today is one of the most populist and simultaneously insignificant and influential members of the Knesset, and you understand why Israel has had such a hard time to sell its image and its policies for so many years. Believe me, hers are not the face or the voice that Israel wants to show and made heard in the world. For updates and comments on events and developments in Southern Tel Aviv see the website of Mag972 (thanks to Lisa Goldman).

(*) As soon as the broadcast of an interview with her that I have just seen is available I will post a link to it here (see the broadcast of 24.5.12). She was very vulgar and hysterical.

Race tegen de tijd

Het volgende artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad.

In een hoofdartikel stelde de redactie van deze krant vorige week dat islamitische intolerantie in feite de hoofdoorzaak van 'het' conflict is, en dat haat voor Israël de Arabieren verenigt. In het Westen kijkt men vooral naar Israëls fouten. De houding van Israël – ik parafraseer de woorden van de schrijver van het hoofdartikel: "De hele wereld is tegen ons, en dus doen we wat ons goed dunkt" – kan dan ook op begrip van de redactie rekenen. Vorig jaar september wijdde deze krant ook een hoofdartikel aan Israël en het Midden-Oosten. Er werd gewezen op de verslechterde verhoudingen tussen enerzijds de Joodse staat en anderzijds het 'nieuwe' Egypte en het Turkije van Erdogan, op de verminderde invloed van de Verenigde Staten, en op het feit dat Israël in Europa steeds minder op sympathie kan rekenen. De conclusie van dat artikel was dat de regering in Jeruzalem snel pijnlijke compromissen moet sluiten met betrekking tot 'de Palestijnse kwestie', voordat de internationale gemeenschap het land tot dergelijke compromissen dwingt, onder veel minder gunstige omstandigheden.

In mijn ogen is de laatstgenoemde conclusie een stuk constructiever dan die van het hoofdartikel van vorige week. Niemand zal op overtuigende wijze kunnen ontkennen dat een aanzienlijk deel van het antwoord op de 'schuldvraag' aangaande het conflict aan de islamitische, Arabische, en Palestijnse zijden van dat conflict gezocht moet worden. Toch kan ook Israël niet van verantwoordelijkheid gevrijwaard worden. Het heeft echter weinig zin om ons blind te staren op die schuldvraag, tenzij je vrede kunt hebben met de status quo, die eerder verslechtering dan stilstand betekent.

Het toespelen van de zwarte piet is een favoriete bezigheid van werkelijke en vermeende vrienden van zowel de Palestijnen als Israël. De online reacties op het artikel van vorige week zijn daar een goed voorbeeld van. Lezers die zich zo te zien als supporters van Israël beschouwen prijzen het stuk (waarin Israël wordt ontzien en 'de andere kant' feitelijk als hoofdschuldige wordt aangewezen) als evenwichtig, eerlijk, genuanceerd, een verademing. De enige schijnbaar pro-Palestijnse dan wel anti-Israëlische bezoeker van de website die tot nu toe gereageerd heeft schuift de schuld nu juist weer richting Israël, door uitsluitend op Israëlische rechtenschendingen en misdaden te wijzen. Selectieve verontwaardiging en blindheid zijn slechts twee van de eigenschappen die (heuse en zelfverklaarde) vrienden en vriendinnen van Israël én de Palestijnen gemeen hebben. Geen Palestijn of Israëliër wiens leven door die verontwaardiging en blindheid ook maar enigszins wordt verbeterd.

Ook Palestijnen en Israëliërs zelf hebben meer met elkaar gemeen dan de meeste van hen zullen toegeven. Terwijl haat vóór Israël en de Joden veel moslims en Arabieren verenigt, is diezelfde haat een machtig wapen in de handen van veel Israëlische politici, waaronder niet weinig leden van de huidige regering. Dat bindmiddel verschaft de regering een uitstekend excuus om vooral geen initiatieven te nemen die bijvoorbeeld Israëls grip op de bezette ('bevrijde', 'betwiste', what's in a name) gebieden zouden kunnen verzwakken. Zolang we ons scheel kijken op de vijanden en de zeer reële bedreigingen die ons van buitenaf bedreigen hoeven we ons minder druk te maken over onze eigen demonen die minstens zo gevaarlijk – zo niet veel gevaarlijker – zijn: van social-economische wanverhoudingen en ethnische spanningen tot religieuze en anti-religieuze onverdraagzaamheid, van enorme problemen in het onderwijs en de ziekenzorg tot wijdverspreide corruptie en wantrouwen in de politiek en het rechtssysteem.

Een klein volk en een klein land zoals het onze kunnen niet op de tijd vertrouwen waar het gaat om het vinden van oplossingen voor levensgevaarlijke problemen. De tijd werkt niet in ons voordeel, integendeel. Israëls grootste kracht is altijd geweest dat het inventief was en dat het initiatieven nam. Het zich vastbijten in een destructieve bezettingspolitiek, die door zo goed als de hele internationale gemeenschap – inclusief echte vrienden, zoals Nederland, Duitsland, Amerika – wordt veroordeeld, is daar het tegenovergestelde van. Door te proberen het conflict met de Palestijnen op te lossen – of door op zijn minst de indruk te wekken dat Israël oprecht in zo'n oplossing geïnteresseerd is – kan Jeruzalem internationale sympathie en goodwill opwekken, en meer bewegingsruimte creëren om de meest urgente buiten- én binnenlandse problemen en bedreigingen aan te pakken. Het is van levensbelang dat onze vrienden buiten Israël zich daarover uitspreken, en niet stilzwijgend, begripvol of zelfs instemmend toekijken terwijl de Joodse staat – al dan niet door bewuste keuzes – zich verder isoleert. Ik kan niet garanderen dat onze oprecht betrokken vrienden in Jeruzalem altijd een luisterend oor voor opbouwende en liefhebbende kritiek zullen vinden. Wel ben ik bang dat zonder dergelijke kritiek en hulp, en zonder inbreng en advies van buitenaf, Israël zich meer en meer in een hoek zal (laten) plaatsen waar het nauwelijks nog uit zal kunnen komen.

Tom Janssen on Greece's Choice

"Greece's Choice" (Griekenland = Greece; Bezuinigingen = Budget cuts/Austerity measures)

 I found this great cartoon on Tom Janssen's website.

Sad But True

Unfortunately, Nahum Barnea hits the nail on the head with this cynical column. The-Jewish-state-formerly-known-as-a-democracy is becoming more and more integrated in its environment. But not in a good way.

Poem for Shabbat VIII

Into My Own - Robert Frost (1874 - 1963 )

One of my wishes is that those dark trees,
So old and firm they scarcely show the breeze,
Were not, as 'twere, the merest mask of gloom,
But stretched away unto the edge of doom.

I should not be withheld but that some day
Into their vastness I should steal away,
Fearless of ever finding open land,
Or highway where the slow wheel pours the sand.

I do not see why I should e'er turn back,
Or those should not set forth upon my track
To overtake me, who should miss me here
And long to know if still I held them dear.

They would not find me changed from him the knew--
Only more sure of all I thought was true.

Meanwhile, in the kingdom of the blind, ...

No, this parody on the previous and latest covers of Time Magazine - which I found on my Facebook wall, at Lisa Goldman's page - is not brilliant. One might even say it is rather predictable. Still, it is funny enough to justify posting it on my weblog.

By the way, I am sure Mr Nethanyahu is proud of himself, now that he has made it to the cover of one of the world's most important magazines. Let's hope he won't forget that after Kings David and Solomon (who were far from perfect yet pretty impressive) almost all the biblical kings of Israel were not very good ones, King Ahab being the worst.

Here are some quotes about kings that I think are somehow relevant here. The choice is largely but not entirely random:

•  In the kingdom of the blind, the one-eyed man is king. (Erasmus).
• Kindness and faithfulness keep a king safe, through kindness his throne is made secure (King Solomon)
• The greatest king of Israel, King David, the author of the Psalms, sent a man out to die in battle so that he could sleep with his wife. (Robert Duvall)
• In the land of the skunks he who has half a nose is king. (Chris Farley)

Another quote, which is not relevant here but which I like very much:

I would rather be poor in a cottage full of books  than a king without the desire to read. (Thomas B. Macaulay)

Baghdad Bob & Cairo Carl

 Cairo Carl

Baghdad Bob

I really hope that the peace treaty between Israel and Egypt will somehow be preserved. Nevertheless, when I saw the picture of the head of Egypt's Military Council, Hussein Tantawi, who today used some quite worrying language, I was reminded of the Iraqi 'Information' Minister Mohammed Saeed al-Sahhaf, a.k.a. Baghdad Bob. I thought Mr Tantawi would be honored with a similar nickname, so I picked one for him.

At Bibi's Breast

 

I found this picture through the Facebook page of Lisa Goldman, who writes - among other things - at the 972mag blog. Twice I had a very pleasant breakfast with Lisa in Tel Aviv, years ago. She is a gifted and committed journalist, and it is a shame that she does not live in Israel anymore. We need many more people like her here.

Nou, nog eentje...

...en dan laten we 4 mei weer even rusten. Als het even kan op zijn minst tot eind maart volgend jaar. Om het af te leren, hier een link naar een goed stuk van Rik Peels in Trouw.

Religie in een seculiere maatschappij

Op de vraag "Religieus of seculier?" antwoord ik gewoonlijk "Ik geloof maar ik ben 100% seculier". Ik ben erg voor leven en laten leven en voor een absolute zo volledig mogelijke scheiding van kerk/synagoge en staat, maar ik vind wel dat mensen met een religieuze overtuiging zoveel mogelijk de kans moeten kunnen krijgen om volgens de regels van hun geloof te leven, zolang dat geen serieuze belemmering voor de eerder genoemde scheiding vormt. Ik kan me goed vinden in de inhoud van deze tekst van prof. dr. Ernst M. H. Hirsch Ballin.

A Poem for Shabbat VII

Mother

by Ted Kooser

Mid April already, and the wild plums
bloom at the roadside, a lacy white
against the exuberant, jubilant green
of new grass an the dusty, fading black
of burned-out ditches. No leaves, not yet,
only the delicate, star-petaled
blossoms, sweet with their timeless perfume.

You have been gone a month today
and have missed three rains and one nightlong
watch for tornadoes. I sat in the cellar
from six to eight while fat spring clouds
went somersaulting, rumbling east. Then it poured,
a storm that walked on legs of lightning,
dragging its shaggy belly over the fields.

The meadowlarks are back, and the finches
are turning from green to gold. Those same
two geese have come to the pond again this year,
honking in over the trees and splashing down.
They never nest, but stay a week or two
then leave. The peonies are up, the red sprouts
burning in circles like birthday candles,

for this is the month of my birth, as you know,
the best month to be born in, thanks to you,
everything ready to burst with living.
There will be no more new flannel nightshirts
sewn on your old black Singer, no birthday card
addressed in a shaky but businesslike hand.
You asked me if I would be sad when it happened

and I am sad. But the iris I moved from your house
now hold in the dusty dry fists of their roots
green knives and forks as if waiting for dinner,
as if spring were a feast. I thank you for that.
Were it not for the way you taught me to look
at the world, to see the life at play in everything,
I would have to be lonely forever.

(I read this poem earlier this week in Kooser's Pullitzer Prize-winning Delights and Shadows (2004), and found it online here).

Helemaal mee eens

Na het lezen van dit opinieartikel van David Barnouw kan ik maar een (1) ding zeggen: amen!

Shaul Mofaz

The real reason...

...for canceling the early elections is probably this. Let's hope and pray that if that attack comes - and it will come, I am afraid, Bibi and Barak have been whispering and shouting Iran delenda est for too long, they are not afraid to sacrifice hundreds of us for their political survival, no matter how temporary - it will not be carried out at the wrong time, the wrong way, for the wrong reasons. And let's hope that at the moment of truth the Americans won't think only of their own interests, but instead will decide to help this government country survive somehow. I liked this article by Bradley Burston. A quote:

This is no longer the elected government of Israel. This is the hand-picked junta of the state of Bullpucky. There is the defense minister whom no one in Israel will vote for, the justice minister whom no one has ever voted for, the foreign minister for whom elections have been a keep-out-of-jail Card, and now Mofaz.

it was just last week that Shaul Mofaz telling everyone who would listen, that Netanyahu and Barak were unfit to run this country, inappropriate to meet its social challenges, ill-equipped to deal rationally with the one issue that consumes them, Iran.

Apparently, in exchange for a cabinet post at a time when Kadima is plummeting in polls, Mofaz now concedes that Netanyahu and Barak are at least fit to run Shaul Mofaz.

I don't agree with the following:

And keep your eye, as well, on Rabin Square. Summer is coming in early this year. So are social justice protests. The same protests that the election campaign was meant, in part, to undercut.

Israelis know bullpucky when they've stepped in it. And, in this case, they know bullpucky when they've had their noses rubbled in it. And when it's bullpucky that slips the rug of their comfort zone, they can tire of that very quickly.

Keep your eye on the polls, and on the square. Bibi will, for sure. And he's not going to like what he sees.

I disagree with that, because I believe that the moment Bibi thinks that his political survival is at stake might and probably will be the very moment he will decide to start a fullscale war, in Iran/Israel and/or in Lebanon/Northern Israel and/or in Gaza/Southern Israel. We are talking about a Prime Minister who has been busier with his political tricks and survival than he has been with truly being a leader, caring for his country and his people, taking bold but wise and brave decisions, facing (and not turning his back to) challenges, and so on.

Some people...

I am not a very active Facebook user, but every now and then I browse through the writings, comments, and messages of my virtual friends (I often am reminded of what my brother in law always says, "I don't have any friends, only acquaintances"), and once in a long while I come across something that is worth posting on my blog. This short text, which made me smile, I found half an hour ago on the FB page of a colleague of mine. I forgot to write down her source, sorry.

Voor alle duidelijkheid

Iemand vroeg me of ik deze Bert de Bruin kende. Niet dus. Ik heb er geen bijbaan bij als uitbater van een parenclub (zou een beetje lastig zijn gezien de afstand), en voor zover ik weet is de enige andere Bert de Bruin die ik geen ook geen tweede carriere begonnen. Beterschap voor de man die in de club zwaargewond raakte.

Burgemeester in 'oorlogstijd'

Het 4-mei-circus in Vorden is volkomen uit de hand gelopen. Ook enkele obscure 'Joodse organisaties' (Federatief Joods Nederland, TOF, namens wie of wat die spreken is mij niet helemaal duidelijk) zijn daar natuurlijk debet aan. Toch vraag ik me af waar de hardnekkigheid van VVD-burgemeester Henk Aaldering vandaan komt. Wat hebben 'ze' nu eigenlijk van hem 'afgepakt'? Ik hoop dat hij als burgervader door alle commotie niet vergeten is ook de dertien Joodse voormalige zonen en dochters van Vorden die in de jaren 1942-1944 in Polen of elders vermoord werden te herdenken. Op het indrukwekkende Joods Digitaal Monument zijn hun namen te vinden: onder anderen de vijftien en zestien jarige Frouwke Karla Philips en Betsy Frouwke Philips, en de 87-jarige Jetjen Jacobson-Wertheim. Alle dertien werden in Vorden geboren, en vertrokken later uit het gehucht naar de grote stad (d.w.z. Deventer, Winterswijk, Apeldoorn, Amsterdam, Leeuwarden, Harderwijk, Wildervank, Veendam). Er zullen daarnaast ongetwijfeld ook niet-joodse en niet-Duitse Vordense en ex-Vordense slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken zijn. Ik zou graag het boek "Vorden tijdens de bezetting" van Robert Ellenkamp eens lezen. En dan heb ik het nog niet eens over andere (voormalige) Vordenaren,  "burgers en militairen, die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties".

Ge/Her/Be/Na/Denken

Terwijl veel (ik hoop de meeste) Nederlanders twee minuten stil stonden zat ik met onze vijfjarige zoon te dammen. Niet met opzet of zo, maar het was hier nu eenmaal al negen uur, pikdonker, op een doodgewone vrijdagavond, en ik had niet echt naar de klok zitten kijken. Bovendien hebben we hier een (1) en twee weken geleden al resp. tienduizenden en miljoenen doden herdacht. Na het dammen (hij 'won' een keer, daarna versloeg ik hem) ging onze zoon naar bed. Onze andere zoon logeert vannacht bij mijn schoonmoeder, onze dochter (met wie ik voor het dammen nog even de present progressive doornam, als voorbereiding voor een repetitie die ze volgende week heeft) mag nog even opblijven. Zojuist zat ik op de site van de Telegraaf te kijken of er nog wat controversieels gebeurd was rond de Dodenherdenking in Nederland. Op de site was een rechtstreekse uitzending van de NOS te zien en te horen. Ik vergeet steeds weer hoe lang het 's avonds licht is in Nederland in de lente en de zomer (ik kom daar komende zomer een paar weken van genieten, by the way). Onder het kijken en luisteren surfte ik even verder, waarbij ik deze uitstekende column van Nausicaa Marbe tegenkwam. Mevrouw Marbe (of mag ik Nausicaa zeggen? Ik heb heel goede herinneringen aan mijn interview met haar voor mijn eerste boek, alweer bijna vijf jaar geleden, en aan een vervolgbezoek in september 2008; haar verhaal is een van de mooiste en interessantste in dat boek) raakt ze weer goed kwijt. Ze windt geen doekjes om wat ze vindt, en haar taalgebruik is zeer direct. Je zou haast denken dat ze op zijn Wilders ieder lid van Nationaal Comité 4 en 5 mei had willen toevoegen: "Doe even normaal man/vrouw!".

Kol KaKavod, Elma!

Bedankt, Rob Fransman, voor het verwijzen naar wederom een uitstekende column van Elma Drayer. Zoals vanouds kan ik me goed in Robs woorden vinden. Vijf jaar geleden, toen ik in Nederland was voor een project voor het CIDI, plande ik mijn werk zodanig dat ik op 4 mei 's avonds in Amsterdam kon zijn voor de Nationale Dodenherdenking op de Dam (zie foto's op dit weblog, mei 2007). Ik vraag me af of ik vandaag ook zo'n moeite had gedaan als ik nu in Nederland zou zijn.

PS: Ik had deze posting net zo goed de kop (4/5 mei) Comité, weg ermee! kunnen geven. Ik kwam er pas een jaar of wat geleden achter dat tegenwoordig op 4 mei zo ongeveer iedere Nederlander die in of na mei 1940 op onnatuurlijke wijze door oorlogshandelingen aan zijn/haar einde is gekomen wordt herdacht, en dat de dodenherdenking van elke specifieke betekenis en waarde is ontdaan. Ik ben het roerend eens met mevrouw Drayer (de link verwijst naar haar artikel van drie jaar geleden) waar het gaat om de focus van de 4/5 mei herdenking en viering. Nog een mooi artikel, uit dezelfde krant in dezelfde week, van Willem Schoonen. Ik denk trouwens dat je een aangepaste versie van de titel van Elma Drayers column van drie jaar geleden nu makkelijk boven een soortgelijk stuk zou kunnen zetten: En zo wordt 4 mei langzaam uitgehold  wordt dan En zo is 4 mei razendsnel uitgehold.

Anna Enquist - Een kind uit vijfenveertig

Mijn vader had twee levens. Een
kort en vlammend, zonder mij. En een
daarna. Mijn vrijheid was een plicht.

Ik speelde in een pasgeboren luwte;
wat ik voor vol aanzag was innerlijk
ontwricht. Verhalen gingen onvoorspelbaar

dicht en vragen ketsten terug. Ik zweeg.
Als ik aan tafel zat stond er een horde
hol van honger in mijn rug. Ik at.

Hij nam een boot. Geen vijand kan
op open water schuilen. Mijn vader
klemde in zijn vuisten schoot en roer.

Gevangen in een cel van hout dwong
hij de vrede af. Hij vocht met storm.
Opluchting dreigde als een tweede dood.

Mijn vader had twee levens: een
sloeg zijn brandmerk in het ander
en het ander joeg een schaduw over mij.

Ik ging aan land, ik, voel de wind
en in die schaduw ben ik vrij.

Uit: Klaarlichte dag, 1996 (ik vond het gedicht hier)

4-5 mei

4-5 mei (versie 2.0)


De Vrijheid heeft een nieuw gedenkverhaal

voor – zoals de Partij besliste –

slachtoffers van de socialisten,

al dan niet (tussen haakjes) nationaal.


Vergeet niet, Nederland, waarvan we zijn bevrijd:

euhh.. ’40-’45..? Was dat verkiezingstijd?


door Marten ten Harten

Verkiezingsprogramma Partij Voor de Vrijheid: “Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme. Op 5 mei vieren wij onze bevrijding. Dat blijft zo.”

PS: Deze posting staat al ruim een half jaar klaar onder 'Geplande berichten'. Toen ik haar voorbereidde wist ik niet hoe relevant en actueel ze zou zijn op het geplande moment van publicatie (PVV, verkiezingen, wie en wat herdenken we op 4 mei, etc. etc.).

May Day May Day!

Queen's Day in Amsterdam

As you can see, Thomas Schlijper has had a busy day so far, providing the visitors of his photoblog with impressions from Amsterdam. Whenever I visit his site I want to hop over to what is still my favorite city (not that I know that many cities in the world), even for just a few hours, to visit some bookstores, enjoy the beautiful views, take some pictures, grab something to eat, and go home again. On the other hand, on a day like today I would avoid the center of any Dutch city. I am not much of a crowd person.

Atomic Implosion

Here's another example of how our worst enemies (from within and without) manage to drive us to the edge and beyond. Last week singer Achinoam Nini (Noa) participated in an "alternative Memorial Day event" for Israeli and Palestinian families. This led to a call, on Facebook, for a boycott against her (as if any extreme right wingers ever went to one of her concerts or bought her records, but anyway). This in itself is not so surprising, but when a few minutes ago I had a look at her Facebook page (not the one created by the rightwing Israeli friends of the BDS movement, I am sure there you will find even filthier comments) I was still surprised by the venom and filth that I found there. It seems many Israelis and so-called friends of Israel are afraid of their own shadows. Some of us are slowly but surely becoming a threat/enemy that is far deadlier for the Jewish state than any Iranian nuclear weapon can ever be.

For my Dutch visitors

Thank you, Wizard of Id

Start your week like I did, with a smile, thanks to John Hart Studios' Wizard of Id.

Could Diskin be right?

What I find at the same time interesting, funny, and worrying is that so far none of the true professionals has openly come out against the criticism leveled against Bibi-Barak - regarding their Iran-related policy and statements - by former and current heads of the main security services (IDF, Mossad, Shin Beth). The only, rather predictable, condemnations of that criticism have come from Bibi's far from professional paranymphs.

Goed/Fout (vervolg)

Op de website van de Volkskrant kwam ik twee columns tegen met de inhoud waarvan ik het roerend eens ben. Lees deze columns - van VK-columniste Amanda Kluveld en NIOD-onderzoeker Bram Enning - en u zult snappen waarom. Met name toen ik het stuk van mevrouw Kluveld las moest ik denken aan de metafoor - die ik ooit eens, vraag me niet waar of wanneer, gehoord heb - van Joden als de kanariepietjes in een mijnschacht: zonder organisaties als het CIDI en het Auschwitz Comite zou men in Nederland qua historisch besef overgeleverd zijn aan vage geesten als de mensen van het 4/5 Mei Comite of de door Kluveld geciteerde rector van een scholengemeenschap in Venlo. Als je daders maar al te gemakkelijk als slachtoffers neer wilt zetten en dus de grenzen tussen daders en slachtoffers bewust wilt doen vervagen (behalve, inderdaad, waar het Israel en de Palestijnen betreft), moet je niet gek opkijken wanneer de gemiddelde Henk of Ingrid of Nine of Siebe niet echt geduld of belangstelling meer heeft voor mensen die beestjes nog gewoon bij hun naam willen noemen en/of aan de bel trekken wanneer ze onrecht (denken te) zien.

A Poem for Shabbat VI

January 18, 1979 - John Yau (1950-)

So often artists have painted a woman

washing, or combing her hair.

And nearby is a mirror.

And there you were, crouched in the tub.

It was cold in the apartment.

It is always cold in winter.

But you were brushing your hair

and singing to yourself.

And, for a moment, I think I saw

what those artists saw -

someone half in love with herself

and half in love with the world.

I found this poem in David Lehman (ed.), The Oxford Book of American Poetry.

Goede beslissing

Gelukkig is het Nationaal Comite 4 en 5 mei zo verstandig geweest om het voorlezen van het gedicht 'Foute keuze' tijdens de Nationale Herdenking volgende week vrijdag af te blazen. Gezien de reacties van (de voorzitter van) dat comite op de ophef die rond dat gedicht ontstond - ze hadden blijkbaar totaal geen protesten verwacht, snappen niet waarom iemand problemen met dat gedicht zou kunnen hebben, vinden het niet fair dat het werk van die arme jongere 'speelbal in een discussie van volwassenen' is geworden, en zijn ervan overtuigd dat de tegenstanders van het voorlezen van het gedicht tijdens de Nationale Herdenking niet echt kunnen lezen - kun je je afvragen wat de agenda van het Comite is, en of hier weer eens sprake is van de onjuiste persoon op de onjuiste plek. Ik neem maar aan dat ze geen geschiktere en deskundiger persoon konden vinden.

Foute boel

Ik onderschrijf van harte wat Rob Fransman over de 4-mei herdenking dit jaar schrijft. Wie weet, misschien is het gedicht van Auke Siebe Dirk de Leeuw moedig, zoals Nine Nooter beweert (al betwijfel ik het (*)), maar dat wil nog niet zeggen dat zo'n gedicht moet worden voorgelezen bij een nationale herdenking.  Net als Rob vraag ik me af waarom de ouders van die tiener nu juist net de naam van die ene oom uitkozen toen ze aan het vernoemen sloegen. Je zou zeggen dat er al gauw vier betere alternatieven waren. Of waren die vier namen al vergeven? Anyway, op dit weblog zul je op resp. 3 en 5 mei twee toepasselijker gedichten vinden.

(*) Er is tegenwoordig meer moed voor nodig om te durven zeggen dat er in de jaren 1940-1945 wel degelijk foute en goede Nederlanders waren dan om begrip voor de Nazis en hun helpers te hebben, en lekker postmodern kinderen van tamelijk of ronduit foute ouders (Ch. van der Heijden, S. van der Zee, bijvoorbeeld) na te wauwelen en te claimen dat in de oorlog grijs de boventoon voerde en dat Joden zelf ook aardig wat boter op hun hoofd hadden. Dat krijg je ervan als je op 1 avond in het jaar zo'n beetje alles wat er uit de laatste 75 jaar te herinneren valt wilt herinneren. Zo weet niemand meer waar het eigenlijk om zou moeten gaan.

Mazal Tov!

Today we celebrate Israel's 64th birthday. In spite of all my criticism (just read this weblog), and of all the troubles that this country faces (and in some cases has brought upon itself), that is still a miracle, and a fact to be happy about and grateful for. Yom Atsma'ut Sameah!

Een onbewoond eiland, een haverkist, en een oud-SSer

Het volgende artikel stond gisteren in het Reformatorisch Dagblad.

Zelden heeft een qua vorm en inhoud ondermaats gedicht zoveel stof doen opwaaien als de meest recente hartekreet van Günter Grass. Als het geschreven was door een jongere, minder beroemde schrijver uit een ander land, zou het stuk misschien op een paar weblogs en internetfora zijn verschenen, en had niemand er verder nog naar omgekeken. Nu is het al bijna een maand één van de gesprekken van de dag, in Duitsland en Israël maar ook elders. Zowel het opiniestuk van Hans Ester als mijn reactie daarop – dat geef ik grif toe – zijn voorbeelden van de overdreven aandacht voor dat middelmatige schotschrift.

Al heeft Hans Ester op enkele belangrijke punten gelijk, in een paar niet minder belangrijke opzichten slaat hij de plank goed mis. Allereerst gaat hij de mist in waar hij, net als meneer Grass, suggereert dat Israël tot een maand geleden bijna 65 jaar lang moreel boven elke vorm van kritiek verheven stond, en dat tot voor zeer kort bepaalde dingen – lees: kritiek op de Joodse staat – niet gezegd mochten worden. Je zou je haast afvragen op welk onbewoond eiland Hans Ester de laatste tien, twintig jaar gewoond heeft. Kritiek op Israël – vaak oprecht en welgemeend, maar meer dan eens ook vals en door haat gevoed – is zeker in het afgelopen decennium volkomen mainstream geworden. Als mensen terughoudend zijn in het uiten van dergelijke kritiek dan is daar wereldwijd op straat en in de media weinig van te merken. De "huichelarij van het stilzwijgen", zoals die vermeende afwezigheid van kritiek ergens werd aangeduid, bestaat al minstens tien jaar niet meer, ook (zelfs?) niet in Duitsland, en 'kritiekloze bejubeling' is al lang niet meer aan de orde van de dag.

Daarnaast scheert Hans Ester alle kritiek die door Joodse opiniemakers, woordvoerders van Joodse organisaties, én vertegenwoordigers van de Israëlische regering op Grass is geuit over één kam. De Israëlische regering is als een bok op de haverkist gesprongen zodra het gedicht gepubliceerd werd. Esters kritiek daarop is terecht. Minister van Binnenlandse Zaken Eli Yishai nam bijvoorbeeld een overdreven, zeer vreemde en irrelevante stap door Günter Grass tot ongewenst persoon in Israël te verklaren. Bovendien zei premier Netanyahu deze week nog in een interview met een Duits weekblad dat volgens Grass' verwrongen morele besef de aggressor slachtoffer en het slachtoffer aggressor is geworden. Ik geloof niet dat Israël na 64 jaar onafhankelijkheid en vrijheid nog als eeuwig slachtoffer hoeft te worden afgeschilderd.

De hysterische en cynische manier waarop Israëlische politici (binnenlands) politiek garen probeerden te spinnen bij de woorden van Grass staat echter grotendeels los van de kritiek van bijvoorbeeld leden van de Joodse gemeenschap in Duitsland. Die worden door andere motieven geleid dan Netanyahu, Ishai enzovoort. Zij maken zich zorgen over nieuwe, meer salonfähige vormen van haat en intolerantie jegens Joden, iets waar eenzijdige kritiek op Israël niet zelden een uitdrukking van is. Zij wezen volkomen terecht op het feit dat nu juist Günter Grass – zelfbenoemd moreel geweten van het naoorlogse Duitsland, die zich de zwarte bladzijden uit zijn eigen jeugd pas heel laat herinnerde; over huichelarij gesproken – nu juist Israël als enig gevaar voor de wereldvrede aanwijst, en dan net doet alsof hij geen kritiek op de Joodse staat zou mogen uiten. Zij gaven terecht aan dat Israël geen enkel land direct of indirect zomaar met vernietiging heeft bedreigd. Grass doet daarentegen het reële gevaar van een nucleair Iran, in combinatie met zeer concrete dreigementen van Ahmedinejad, af als onbewezen, en als veel geschreeuw maar weinig wol.

Ik ben het met Hans Ester eens dat kritiek op Israël in veel gevallen gezond en goed is, en dat Israëlische functionarissen en supporters van de Joodse staat daar minder krampachtig en hysterisch op zouden moeten reageren. Het Pavlov-geroep van 'Antisemitisme!' bij vrijwel elke vorm van kritiek richting Jeruzalem is ergerlijk en doet de Israëlische 'zaak' geen goed. Wanneer echte vrienden een kritisch geluid laten horen of ons ongevraagd advies geven – bijvoorbeeld over Jeruzalems (wan)beleid inzake de nederzettingen – doet Israël er goed aan daar serieus naar te luisteren en op in te gaan. Je kunt het 'gewone' Israëliërs en Joden elders ter wereld echter niet echt kwalijk nemen dat ze niet overtuigd zijn van de vreedzame bedoelingen van het regime in Iran, dat ze zich zorgen maken over de nucleaire plannen van dat regime, en dat ze zich ergeren aan een oud-SS'er met een slecht geheugen en een selectief moreel besef (en niet aan een hoogbejaarde, onschuldige Don Quichot, zoals Hans Ester Günter Grass lijkt te zien).

We Remember

Today we remember our fallen soldiers and Israel's victims of terrorism. All 22,993 of them. May their memory be a blessing.

Via via via

Deze prachtige foto van het interieur van de Uilenburgersjoel in Amsterdam kwam ik tegen op het weblog van mijn virtuele vriend en mede-blogger Rob Fransman. Als je bij hem langs surft, lees dan ook de mooie, interessante en ontroerende hesped van Hans Knoop voor zijn goede vriend Gerry Mok z"l. Ik zie me nog in de leeszaal van de VU-bibliotheek op de 13e verdieping zitten, het NIW en de dunpapieren internationale versie van de Jerusalem Post doorbladeren. Ik las G. Philip Mok's columns altijd met veel belangstelling, al was ik het - net als Rob, als ik het goed begrijp - zelden met hem eens. Nu ik dit schrijf herinner ik me ook de columns van Henriette Boas z"l weer. Haar zag ik destijds regelmatig in de zaal van Bibliotheca Rosenthaliana, in de UB aan de Singel, waar ik vijf jaar vlak bij woonde. Ook kwam ik mevrouw Boas af en toe tegen bij bijeenkomsten van de Zionistenbond, het Joods Agentschap e.d. Ik kan me nog goed herinneren hoe ze een keer tijdens een lezing in Zeist verbaal de confrontatie zocht met Inez Polak. Zo kom ik via een foto van een sjoel waar ik nog nooit geweest ben terecht bij jeugdsentimenten. Wat lijkt dat lang geleden, en wat was ik onschuldig en gedreven :-) Shavua tov.

Einde van de idylle?

Ik volg veel verkiezingen - op verschillende continenten - met meer dan gemiddelde belangstelling, en stem bijna altijd wanneer ik stemrecht heb, tenzij het om stemmen via SMS of zo gaat (Big Brother, The Voice of Holland Israel, dat soort democratische kunststukjes). Je zou me een soort verkiezingenfan kunnen noemen. Op zich vind ik het dan ook niet heel erg dat er een redelijke kans is dat Nederland binnen afzienbare tijd weer naar de stembus gaat. Toch ben ik ook niet echt blij, of optimistisch gestemd over wat die verkiezingen ons gaan brengen. Er zijn de laatste jaren in Nederland te veel verkiezingen en te veel onstabiele kabinetten geweest. Bovendien is de kans dat men echt iets geleerd heeft van nog geen twee jaar PVV-vingersvuisten in de regeringspap nihil. Niets werkt zo goed als populistisch anti-geleuter, heb ik de indruk, zeker als er aan gene zijde van het politieke spectrum ook niet veel geloofwaardige perspectieven geboden worden. Vrijwel elke partij laat haar denken en handelen door dat geleuter beinvloeden (hier in Israel is dat overigens niet veel anders,en eigenlijk nog veel erger; in Nederland houdt een minister van onderwijs zich tenminste nog een groot deel van zijn/haar tijd met onderwijs bezig, hier zag ik zijn/haar Israelische collega vandaag in een uitgebreid interview vooral over Israels rechten op bezet gebied praten, je twijfels over die rechten uitspreken betekent politieke zelfmoord binnen een partij als de Likud, maar dat terzijde). De kans dat een aardig deel van hetzelfde zootje ongeregeld dat Nederlands beleid en image ruim achttien maanden bepaald heeft ook na de komende verkiezingen een sleutelpositie zal innemen (en de verkiezingscampagne zal beinvloeden) is levensgroot. Dat ik nog lang niet echt weet wat ik zelf zal gaan stemmen (iets wat me de laatste 25 jaar slechts een keer eerder is gebeurd, en wel bij de afgelopen EP-verkiezingen) maakt mijn gevoelens over de komende kamerverkiezingen alleen nog maar tweeslachtiger. 

Tom Janssen, Rob de Wijk, Wouter Bos

 

Ik kan me goed vinden in wat Tom Janssen in deze cartoon en Rob de Wijk in deze column zeggen over Bos, de banken en de crisis.

A Poem for Yom HaShoah (A Poem for Shabbat V)

Shooting Stars - Carol Ann Duffy

After I no longer speak they break our fingers
to salvage my wedding ring. Rebecca Rachel Ruth
Aaron Emmanuel David, stars on all our brows
Beneath the gaze of men with guns. Mourn for our daughters,

upright as statues, brave. You would not look at me.
You waited for the bullet. Fell. I say, Remember.
Remember those appalling days which make the world
forever bad. One saw I was alive. Loosened

his belt. My bowels opened in a ragged gape of fear.
Between the gap of corpses I could see a child.
The soldiers laughed. Only a matter of days separate
this from acts of torture now. They shot her in the eye.

How would you prepare to die, on a perfect April evening
with young men gossiping and smoking by the graves?
My bare feet felt the earth and urine trickled
down my legs. I heard the click. Not yet. A trick.

After immense suffering someone takes tea on the lawn.
After the terrible moans a boy washes his uniform.
After the history lesson children run to their toys the world
turns in its sleep the spades shovel soil Sara Ezra…

Sister, if seas part us, do you not consider me?
Tell them I sang the ancient psalms at dusk
inside the wire and strong men wept. Turn thee
unto me with mercy, for I am desolate and lost.


(found in Carol Ann Duffy, New Selected Poems, revised paperback edition (London: Picador, 2011) ) (Chosen on the occasion of Holocaust Remembrance Day, which was observed yesterday)

The Vicious Circle of Money

Today's episode of The Wizard of Id put a smile on my face this morning.

Makkelijk praten

Ik kwam online aardig wat beschuldigingen, zoals deze, tegen aan het adres van Wouter Bos naar aanleiding van het rapport van de Parlementaire Enquêtecommissie Financieel Stelsel, oftewel de Commissie De Wit. Alhoewel het me sterk lijkt dat meneer Bos geen fouten heeft gemaakt, is veel van de bagger die over hem wordt uitgegooid volgens mij mij vooral makkelijk geneuzel achteraf. In het geval van de commissieleden gaat het - als ik sommige deskundigen mag geloven - ook nog eens om mensen die misschien beter eerst eens zorgvuldig naar het functioneren van henzelf en van hun collegaparlementariers zouden moeten kijken voordat ze beschuldigende vingers richting Bos uitsteken. Zelf hecht ik meer waarde aan het deskundige, kritische maar begripvolle oordeel van deze twee deskundigen.

Tom Janssen on Assad

 

Assad continues fighting in spite of peace plan - ...Rest-In-Peace plan!

Let's hope that after yesterday this cartoon, by Tom Janssen, is not relevant anymore.

Lucky me

The CD that I am listening to right now ( with Schubert songs, sung by Olaf Baer ) I won more than a decade ago at a radio contest. While I was doing my reserve duty somewhere in the Negev desert, guarding the gate of a military base in the middle of nowhere, I listened to the Voice of Music. Listeners were invited to answer a question about classical music (I really don't remember the question), so I called and answered the question, correctly of course.

Products from Israel - Produkten uit Israel

If you want to order products from Israel: Colminee (Hebrew for  All kinds of...)

Frederike Gringas- van den Berg, a Dutch woman who lives with her Israeli husband and their three young children in Yavneh, has opened a webshop where you can buy all kinds of Israeli products. The shop offers a rich choice of products at fair prices (particularly the shipping and handling prices are reasonable, compared to Amazon and other big online stores), and as you can read here, if you have special requests she will do her best to help you. If I had time I would be happy to help her translate parts of the site into English, but for now it seems the site is only in Dutch. But I am sure that if you mail her in English she will be able to help you out.

Als u produkten uit Israel wilt bestellen: Colminee (Hebreeuws voor Allerlei...)

Frederike Gringas- van den Berg, een Nederlandse die met haar Israelische man en hun drie jonge kinderen in Yavneh woont, heeft een webshop geopend waar je allerlei Israelische produkten kunt bestellen. De winkel biedt een rijke keuze aan produkten tegen redelijke prijzen (vooral de verzendkosten zijn laag, als je het vergelijkt met grote webwinkels). Wanneer u bijzondere wensen heeft zal zij haar best zal doen om u te helpen, zoals hier te lezen valt.

PS: Nobody asked me to advertise this site. I don't even know Mrs Gringas-Van den Berg, although I have seen her at events organized by the Dutch Forum, I think. I happened to notice her website, and thought it would not hurt anybody if I mentioned it on my weblog.



Charlie Sheen back in business...

Charlie Sheen shows that he can laugh at (and make a buck or two off) his own recent problems, in

a commercial for a Dutch alcohol-free beer. I wish him good luck and hope to see him soon back on television. The 'new' Two and a half men hasn't come even close to being as funny as it used to be with Mr Sheen jr., apparently he was one of the secrets to that show's success. I found the video on the website of the Dutch daily De Telegraaf.

A Poem (try to keep your eyes dry while reading it)

Browsing on this website I came across the following beautiful, perfectly built-up, but very sad poem, which literally brought tears to my eyes.  .

Slave Sale: New Orleans
by Charles Reznikoff (1894–1976)

To begin with, the slaves had to wash themselves well,
and the men who had beards had to shave them off;
the men were then given a new suit each,
cheap but clean, and a hat, shirt, and shoes;
and the women were each given a frock of calico
and a handkerchief to tie about their heads.
They were then led by the man selling them into a large room;
the men placed on one side, the women at the other;
the tallest at the head of each row
and then the next in size
and so on to the shortest.

Many called to look at the slaves for sale
and the seller kept talking about their qualities;
made them hold up their heads and walk about briskly;
and those who might buy had them open their mouths
to look at their teeth,
and felt their arms and bodies,
just as they might a horse for sale;
and asked each what they could do.
Sometimes a man or woman would be taken to a small house
in the yard,
to be stripped and looked at carefully:
if they had the scars of whips on their backs
that would show they had been troublesome.

During the day a number of sales were made;
and a planter from Baton Rouge bought Eliza’s little son.
Before that the boy had to jump and run across the floor
to show his activity.
But all the time the trade was going on,
his mother was crying and wringing her hands
and kept begging the man who was thinking of buying the boy
not to buy him unless he bought her, too,
and her little daughter:
and Eliza kept saying that if he did she would be “the most
faithful slave that ever lived.”
But the man from Baton Rouge said he could not afford to
buy her,
and then she began to cry aloud in her grief.

The man selling the slaves turned on her, his whip lifted,
and told her to stop her noise:
if she would not stop her “sniveling”
he would take her into the yard
and give her a hundred lashes.
She tried to wipe away her tears
but could not
and said she wanted to be with her children
and kept begging the man selling the slaves and the man from
Baton Rouge—
who by that time had bought her son—
not to separate the three of them, mother, son, and daughter;
and over and over again kept saying how faithful and obedient
she would be
and how hard she would work day and night.

But the man from Baton Rouge
said again he could not buy mother and son, let alone the three,
and that only the boy must go with him.
Then Eliza ran to her son, hugged him and kissed him
again and again
and her tears kept falling on his face.
The man selling the slaves kept cursing her
and called her a blubbering, howling wench
and ordered her back to her place in line
and to behave herself
or he would give her something really to cry about.

Tom Janssen on the Middle East (Vintage III)

Road Map for Peace, Democracy and Prosperity in the Middle East - You Are Here

 

 Democracy - Just Sown

"Well, the desert also isn't what it used to be!!..."

Cartoons found on Tom Janssen's website.